ZOMER IN ZEELAND I

Een zomerweek in Zeeland in een ‘hideaway’ strandhuisje aan zee. Het houten huisje op palen (voor droge voeten bij hoog water) is niet meer dan drie bij tien meter, maar het is een waar zomerpaleisje! Via een houten trap kom je op de veranda, waar twee glazen openslaande deuren je uitnodigen naar de woonkamer/slaapkamer/keukentje. De zijdeur leidt naar de achterkant van het stulpje, waar de douche en het toilet zijn. Geen internet en geen telefoon deze week. We hoeven niets en komen bij van een drukke tijd…

Het is midden in de nacht. Omdat we met de deur naar zee open slapen, ben ik wakker geworden van het geluid van de rollende golven in de branding. Terwijl manlief ergens dwaalt in dromenland, zit ik aan de ronde tafel met een kopje thee en omdat het zo mooi en bijzonder is, wil ik alles vastleggen en dus krabbel ik bij kaarslicht wat op papier.

Aan zee, bij volle maan, het tij is laag en het onophoudelijk geruis van de golven, back & fro, klinkt als een wiegelied dat me in slaap probeert te sussen. Ik leef mijn droom: wonen op het strand, in slaap vallen en wakker worden bij het geluid van de zee, mijn soulmate. Het maanlicht is helder, de nacht prachtig. Het is sprookjesachtig mooi. Nu zou ik mijn haar willen wassen in de zee. Mijn moeder vertelde dat de vrouwen van haar eiland het lange haar wasten bij volle maan. Het zou een volle, glanzende gloed geven.

De maan is groot, vol en rond. En hoewel we het meestal over ‘het mannetje van de maan’ hebben, vanwege de kraters in de maan die twee ogen en een mond lijken af te tekenen, had mijn moeder het altijd over een heel ander tafereel. Een goede kijker, en dat was mijn moeder, ziet er namelijk een vrouw achter haar naaimachientje in, met als saillant detail: een kat aan haar voet. Jarenlang zocht ik naar het vlijtige vrouwtje met die viervoeter en bewonderde mijn moeder om haar fantasierijke invulling. Tot ik eindelijk met eigen ogen zag, wat mijn moeder steevast omschreven had. En al was het een ‘google’ foto van de supermaan boven Sydney, Australië, mijn enthousiasme was er niet minder op.
Rest mij om te blijven turen naar de avondhemel totdat ik het met het blote oog ontdekken zal.

Met de deur open geslagen naar zee hoop ik stiekem dat het deze week zal oplichten. De omstandigheden zijn mijn wens gunstig gezind, aanhoudende warmte bij weinig wind!
Ik hoor de motor van een boot, nog even en het trekt aan de deuropening voorbij. Er varen heel wat boten en schepen langs deze kust: vrachtboten, zeilbootjes, kustwacht en loodsen. Het geeft dit rustige strand een extra dimensie. Ik kijk en wacht af van welke kant het komt, zoals wanneer je bij een spoorwegovergang stil staat; komt de trein van links of van rechts? Ik zie lichtjes in het rechterraam van de open deur weerspiegeld. Het komt van links: een vertrekkend schip uit de haven van Vlissingen dat open zee kiest. Vissersboten blijven aan wal, vanwege quotum. De nieuwe mossel en haring waren laat dit jaar, maar worden nu volop geserveerd aan de kraampjes en op de zomerse terrassen. Deze week heb ik er mijn zinnen op gezet!

Ik zet nog een kopje thee en hoor de golven van de branding onvermoeibaar doorgaan.
Een boot vaart voorbij; nu vanuit zee richting haven.
Moet maar proberen de slaap te vatten, nog een paar uur en de zon komt weer op.

Trackback from your site.

This information box about the author only appears if the author has biographical information. Otherwise there is not author box shown. Follow YOOtheme on Twitter or read the blog.

Leave a comment

You must be logged in to post a comment.